Zaman akıp giderken gitmeyen tek şey anılardı...
Kız sürekli düşünüyordu, kullanıldığını sevilmediğini değer görmediğini ve bunların tam aksini...Öyle bir şeydi ki bu yorum yapamıyor, tanımlayamıyordu.Her yeni gün sona bir adım daha yaklaşmaktı ve en acısı da sonunun yakın olduğunu bilmekti.Gerçi artık acıyı hissetmiyordu kız, hastalığını öğrendiğinde de bu böyle olmuştu.O zaten böyle iğrenç karakterlerin nefes aldığı bir dünyada nefes almayı kendine bir hakaret olarak görüyordu.Bu yüzden ölüm ona hiç koymamıştı.Onun canını yakacak tek şey zamansız gidişin yakın olması ve söyleyeceklerinin içinde kalması olacaktı.Kız buna asla izin vermeyecekti bir karar aldı yazdıklarını ona ulaştıracaktı, hemde kendi elleriyle...
DEVAMI GELECEK...
Benim alıp alıp yerine getiremediğim sonra da bu blogu açmama neden olan karar, bir hikâye karakteri bile olsa birilerinin bu kararı uygulayabileceğini bilmek güzel.. Bu arada bu kadar uzun aralar verme ya merak ediyorum sonunu, umarım hikâyenin sonu benim hayatıma benzemez...
YanıtlaSilSeni meraklandırdığım için çokça üzgünüm ama hem okuyup hem çalışmak beni biraz zorluyor ve bu yüzden yazılarım gecikiyor, affına sığınıyorum. Senle paralel şeyler yaşamışız anlaşılan hikayenin sonunu ben bile şuan tam bilemiyorum bekleyelim görelim. :)
SilBazen düşüncesiz konuşabiliyorum, özür dilerim sabırsızlık yaptığım için, bekleyebilirim tabii. Evet, yaşadıklarımız birbirine benzemese bile bıraktıkları izler kesinlikle birbirine benziyor. Aslında mesele de o böyle hikâyelerin sonu olmaz, tam orta yerinde, hatta cümlenin ortasında bitiverir hikâye, gerçek hayatta..
SilBu benim beklediğim hikaye işte. Bu ara kendime bakmaktan fırsat bulup okuyamadım. Allahtan çok ilerlememiş. Ah bu kızda benim gibi kendini parçalıyor
YanıtlaSilGeç olsa bile okuman çok mutlu ediyor. :) Doğrusu bende fırsat bulup çok yazamıyorum, üstüne düşemiyorum. Aslında herkes kendi hikayesinde paramparça olmuş durumda.
Sil